|
Article in other languages:
|
Digital Rights Management, kortweg DRM, is een techniek om digitale rechten van makers of uitgevers (de 'rechthebbenden') van werken (b.v. muziek, afbeeldingen, teksten) digitaal te beheren. De rechthebbenden kunnen met deze techniek de omvang en wijze van gebruik bepalen of beperken. Dit laatste is meteen ook één van de belangrijkste punten van kritiek op DRM. De rechthebbende kan immers door toepassing van beveiligingstechnieken die gekoppeld kunnen worden aan DRM, de wettelijke rechten van gebruikers inperken. Daarom zijn DRM systemen altijd gekoppeld aan gebruikersovereenkomsten, waar het contracten- en consumentenrecht op van toepassing zijn. In die overeenkomst wordt bepaald welke handelingen (niet) zijn toegelaten zonder dat daarvoor aparte toestemming moet worden verkregen door de gebruiker. Zo kan bijvoorbeeld een uitgever slechts een beperkt aantal afdrukken of kopieën toestaan, of kan een online muziekdienst vaststellen dat een muziekstuk slechts een bepaald aantal keer (al dan niet gratis) beluisterd kan worden, hetgeen naar zeggen van de muziekindustrie een flexibel en gevarieerd online productaanbod mogelijk zou maken. De gebruiker heeft vaak geen weet van de beperkingen die volgen uit de acceptatie van de gebruikersovereenkomst. Andere kritiekpunten met betrekking tot het gebruik van DRM zijn:
De toepassing van DRM geschiedt lang niet altijd door de rechthebbende. Meestal wordt DRM toegepast door een intermediair, een online distributeur bijvoorbeeld. De directe relatie met de eindgebruiker is typerend voor DRM; ze manifesteert zich in een ‘gebruikslicentie’, waarin de rechten en plichten van de gebruiker van de content contractueel zijn vastgelegd. De gebruikslicentie is idealiter geïntegreerd in het DRM-systeem; de licentie zit als het ware in het product of de dienst ‘ingebakken’. Voor het goed functioneren van DRM is het dus belangrijk dat de licentievoorwaarden, tezamen met andere zogeheten metadata, aan de ‘content’ vast verbonden blijven. Het sluitstuk van ieder DRM-systeem wordt gevormd door de techniek. Er vindt idealiter dus ‘automatische handhaving’ plaats door toepassing van technische maatregelen. In de praktijk is dit niet altijd het geval, mede als gevolg van veelvuldige kraak van de beveiligingstechnieken. In februari 2007 is een beveiliging gekraakt door het vinden van de beveiligingssleutel. In de Verenigde Staten trachten belanghebbenden het verspreiden van deze sleutel te voorkomen door middel van de Digital Millenium Copyright Act (DMCA)-wet. Het plaatsen van de sleutel heeft bij diverse websites tot het ontvangen van klaagbrieven van belanghebbende instanties geleid, waarin met juridische stappen gedreigd wordt. Google werd gevraagd het zoeken op de sleutel tegen te gaan, vele bloggers werd gevraagd hun nieuwsitem te verwijderen en de communitysite Digg.com verwijderde het artikel over de sleutel. Dit stuitte op kritiek binnen de Diggs-gemeenschap, vooral nadat bekend werd dat Diggs zich had laten sponsoren door een bedrijf achter HD-DVD. Sommige in de Verenigde Staten gevestigde websites kiezen er bewust voor om niet op de dreigementen in te gaan.[2][3][4] Lijst van DRM-systemen
Externe links
BronnenQuestions for article: สิทธิดิจิทัล |
This article is from Wikipedia. All text is available under the terms of the GNU Free Documentation License.
IHS Europe: Infrared Heating Systems for Home and Business.